Ototrend

Rozpoczynamy cykl spotkań z Januszem Kaniewskim, jednym z najlepiej rozpoznawalnych na świecie polskich designerów. Projektant nowego logo Fiata opowie nam m.in. o inwestowaniu w wina i zdradzi na czym polega zasada "slow work".

W jedną noc narysował narciarskie buty Hermanna Maiera, który wygrał w nich Puchar Świata. Przy użyciu kredek zaprojektował maski takich samochodów jak Lancia Delta i Ferrari Kalifornia. Nam Janusz Kaniewski opowiada dlaczego ołówek jest lepszy od komputerowej myszki. 

Jakich metod rysowania używa współczesny designer? Klasycznego ołówka, czy też może korzysta ze zdobyczy techniki?

Takie pytanie bardzo rzadko pada nawet w  prywatnej rozmowie, a wydaje mi się bardzo ważne. Trudno jednak znaleźć na nie odpowiedź. Designerzy we włoskich szkołach, nawet na architekturze, która jest uważana za bardzo dobrą, nie mają na zajęciach rysunku. Bardzo dobrzy projektanci japońscy czy niemieccy też nie zawsze umieją rysować.   Mnie to przeraża, bo podczas moich studiów na architekturze w Polsce, rysunek odręczny był bardzo ważny. Jesteśmy jedną z  niewielu grup narodowych, której projektanci umieją rysować. Nie wiem, czy to dobrze czy źle.

Moją pracownią była ostatnio knajpka nad Wisłą. Z moją dziewczyną przynieśliśmy woreczek z flamastrami, cienkopisami i po prostu sobie tworzyliśmy.

Pan jak tworzy? Ołówkiem czy komputerową myszką?

Ja osobiście bardzo cenię rysunek odręczny i pracuję głównie ręcznie. Moją pracownią była ostatnio knajpka nad Wisłą, w której siedziałem z moją dziewczyną i rysowaliśmy. Przynieśliśmy woreczek z flamastrami, cienkopisami i po prostu sobie tworzyliśmy. Tak powstaje dziewięćdziesiąt procent moich projektów.

W dzisiejszych czasach trudno uciec od komputerów i trójwymiarowej grafiki. Jakie są jej niebezpieczeństwa?

Bardzo szybko, po godzinie pracy, zakochujemy się w efekcie, który widzimy na ekranie komputera. Już jest błyszcząco, już jest nowiutko, kolorowo. Bardzo często widzę po moich studentach, że zatrzymują się na tym etapie i nie szukają idealnej formy. Widzą, że już jest dobrze i dają sobie spokój.

Samochody też projektuje Pan odręcznie?

Gotowy samochód widziany jest zwykle z jednej perspektywy: z góry i dookoła. Z żabiej perspektywy, czyli od dołu, obejrzy go hydraulik, który wystawi głowę ze studzienki, my tego samochodu w ten sposób nie obejrzymy. Technika 3D pozwala nam obracać bryłę na wszystkie strony. Bardzo często zdarza mi się widzieć u studentów samochód, który wygląda fajnie… od dołu. A to nie o to chodzi. Dlatego projektowanie 3D przygotowuje dla mnie studio, a ja cały mój projekt tworzę ręcznie.

Pilnuję wszystkiego do końca. Przy bardziej skomplikowanych rzeczach jest dużo ludzi, którzy z lenistwa powiedzą, że się czegoś nie da zrobić.

Studentów uczy pan w Polsce i za granicą. Pana technika rysowania powstała na studiach?

Nie. To technika, która powstawała w tzw. międzyczasie. Przez całą szkołę podstawową i średnią rysowałem samochody na wszystkich zeszytach, książkach, kartkach papieru. Nie umiałem rysować w zasadzie nic innego. Potem na studiach we Włoszech, a były to studia polegające na projektowaniu samochodów, zacząłem rysować rzeczy, których wcześniej bałem się rysować: ludzi, przedmioty.

Czym dziś się Pan inspiruje?

W tym co teraz robię widzę dużo fascynacji z lat dziecięcych. Wracam do ilustracji, jakie robił Szymon Kobyliński, który umiał bardzo ładnie rysować samochody w „Panu Samochodziku” albo Jan Marcin Szancer. Jako dziecko byłem zakochany w Fiacie 131 Mirafiori. Po trzydziestu latach trafił mi się klient, Fiat Auto Poland, który zażyczył sobie grafik mających wisieć w jego korytarzach. Jedną z nich ma być właśnie Fiat 131 Mirafiori. Dla mnie wówczas to był szczyt fajności.

Ciekawi mnie, czy pana praca ogranicza się tylko do stworzenia projektu, czy dalej uczestniczy Pan w poszczególnych fazach jego realizacji?
 
Pilnuję wszystkiego do samego końca. Przy bardziej skomplikowanych rzeczach jest dużo ludzi, którzy z lenistwa powiedzą, że się czegoś nie da zrobić. Więc trzeba się znać na ich pracy i powiedzieć: da się. Na ogół tacy rzemieślnicy, modelarze czy inżynierowie, gdy przejmują projekt, starają się spędzić nad nim jak najmniej czasu. A mi zależy żeby rozwiązanie, które ja zaproponowałem zrobić w taki sposób, by uronić jak najmniej z projektu, na którym zależało mi na początku. Dlatego muszę się znać na pracy marketingowców,  technologów, ergonomów, tak żeby efekt finalny zbudowany z pracy tych wszystkich ludzi różnił się jak najmniej od mojego pierwszego projektu.

• « Powrót
• Zobacz więcej podobnych
• Dodaj do ulubionych
• Poleć
• Wydrukuj