"Świnia w Prowansji"

Tylko u nas przeczytasz fragment książki Georgeanne Brennan "Świnia w Prowansji. Dobre jedzenie i proste przyjemności w południowej Francji" Wydawnictwa Czarne.

Pewnego dnia wyjęłam z foremek partię sera, który wydawał mi się inny. Każda z porcji była twarda i ciężka, każda wyglądała całkiem apetycznie, w odróżnieniu od moich wcześniejszych produktów, szarych lub żółtawych serów o dziurawej powierzchni, czasami śliskich i pokrytych warstwą różowej pleśni.

Prowadząca oberżę para budziła respekt. Ona uchodziła za wiedźmę, on za słodkiego i czarującego alkoholika.

Położyłam jeden ze śnieżnobiałych krążków na talerzu i wykroiłam kawałek w kształcie klina. W środku ser był zbity i gładki, kremowy i biały, pozbawiony zupełnie pęcherzyków powietrza, których tak się obawiałam. Włożyłam kawałek do ust. Był delikatny, lekko cierpki i bardzo, bardzo smaczny. Zawołałam Donalda i Ethel, dałam im po kawałku na spróbowanie, po czym wszyscy razem odtańczyliśmy taniec radości, trzymając się za ręce. Udało nam się! Zrobiliśmy tradycyjny, wiejski kozi ser! (...)
Ostatnie sztuki za namową Georgette zaniosłam do wiejskiej oberży. Prowadząca ją para budziła respekt. Ona uchodziła za wiedźmę, on za słodkiego i czarującego alkoholika.
Była czwarta po południu, poobiednia pora w sam raz, moim zdaniem, na wizyty. Kierując się radami Georgette, weszłam na tylne schody prowadzące do restauracyjnej kuchni, nim jednak zdążyłam zapukać, drzwi otworzyły się same.
– Tak? Czego pani chce? – spytała wysoka kobieta o pomarańczowych włosach upiętych w kok i rzęsach pokrytych grubą warstwą tuszu. Zadając mi to pytanie, pochyliła się do przodu i przysunęła swoją twarz do mojej.
– Przysłała mnie Georgette. Jestem Amerykanką, robię kozi ser. Georgette mówiła, że na pewno zechce go pani spróbować.